Zihin Kiri

Her şey kirlenir. Toza bulanır. Pas tutar. Uğuldar eskimekten. Hele bir bakım yapmaya gör, nasıl da gıcırdamaya başlar ilişkiler. Çocuklar ilgisizlikten solar hemen. Onda ölçülebilir bakım yapılmayan sevginin izleri; hırçınlaşmaya başlar çocuk, notları düşer, yılışır, şımarık davranır belki. Her şey kirlenir. Sevgi bile. 

Pencereme kuş konar. Tüylerini gagalar bazen. Sonra bir su birikintisinde yıkar kendini. Bir kedi, gözlerini kuşa diker. Pozisyon alır ve o anı bekler. Her şey kirlenir. Niyetler bile.

Bir adam, bir ceylanın peşine düşer. Avcının karnı tok, avın karnı açtır. Bir silah sesi duyulur. Ceylan kaçar ama her şey kirlenir. Vicdan bile.  

Bir kedi yalanır kapı önünde saniyelerce. Yağmur şehrin tozunu alır ıslak bir elbeziyle. Anne, oyuncak ayıyı makinede yıkar, çocuk sürünürken halının tüylerini toplar istemeden. Kitaplar tozlanır, biblo, yağlı boya tablo ve sehpalar. Televizyon ve bilgisayar. Parkeler ve fayanslar. Çalışma masası ve komodin. Tozlanır. Her şey. Zihnimiz bile. 

Zihin kiri de diğer bütün kirler gibi inatçıdır, sürekli yağar üstümüze. Gözyaşları kalbimizi yıkarken, dualar zihnimizi siler süpürür. Eski kalıpları, eski hataları, eski bakışları çöpe atar yürekten edilmiş bir tövbe. Her şeyi derler toparlar. Her şeyi olması gereken yere koyar.  

Zihin kiri, “Bu nimetler bana benim yeteneklerim sayesinde bana verildi.” der bazen. “Bu bahçe benim.” der zihin kiri. “Maşallah”, o kiri temizler. 

Vesvese her yana yapışır. Benliğimize işler. Onu çıkarmak için bazen ovalama yapmak gerekir. İnatçıdır ama temizlenir. Layıkıyla kılınan bir namaz, dip köşe temizlik yapmamıza olanak sağlar zihnimizin içinde.  

Günah işleriz bazen, bazen bile bile. Nasıl olsa affeder Allah deriz, Allah affetsin deriz. Kir, bir işaret verir bize. Bu yol tozlu, burası çamur, bak bataklığa battın! Her şey kirlenir. İman bile. Onu ancak Kur’an temizler, vesselam. 

MimHece