Bilinçsiz bir din yaşıyoruz kardeşim ! bilinçsiz.

İslam aleminin belki de en büyük sorunlarından birisi Kur’anı Kerim’in tam ve bir bütün olarak okunup, anlaşılamamasıdır.

Diğer yandan parçacı ve meslekleştirilmiş, her bir yanı katı ilimleştirilmiş, ezbere dayalı öğretiler de cabası.

Her bir yöntem ve usul kendi ekolleri içinde alabildiğine dallanıp budaklandıkça Kur’anın ruhu da o kadar anlaşılmaz ve içselleştirmekten uzak profesyonel uzmanlık alanlarına dönüşmüştür.

Fırkalaşma da bu noktadan sonra başlar.
Benim hocam senin hocanı döver !
Benim üsradım senin allameni döver !
zartı zurtunu döver ezer kavgası beraberinde vahdeti parçalar, parçalamış, bitmişiz !

Kur’anın temel ve çok basit ilkeleri ile tüm dünyaya Barış ve Adalet getirmek mümkün iken, üstadalarımızın gereksiz yere detaylandırdığı dinin argümanları ve bu detaylar da alt detayları, dünyanın altını üstüne getirmeye yetmektedir. Ortadoğuda o yüzden tepemizden bomba eksik olmuyor.
Çünkü
çünküü
Vahdeti Katlettik !

Oysa Kur’anı Kerim asla balık vermez, balık tutmasını öğretir. O yüzden bir gece de tastamam inmedi. O hayat boyu rehber edinilmesi gereken bir kitaptır. Onun muhatabı usta çırak ilişkisidir ancak çırak mutlaka ustalaşmak zorundadır. Çünkü Kur’anın muhatabı kötürümler değil iyileşmek isteyen alacalar, içine ruh üflenince kanatlanmak isteyen özgür kuşlardır.

Durum böyle iken; Geleneksel İslam kültürümüz sürekli muhatabını çiğ balıkla besledi, besliyor ve belki de daima beslemeye devam edecek.

Bu durumda

Çıraklar daima çırak,
ustalar usta…

içtihat kapımız kapalı,
fikir ve düşünce dünyamız alabildiğine dar ve sığ..

tüm yenilenmeye, yeniliğe karşı eleştiri kültürümüz selefi tutum içinde haddini aşan amaçsız söz ve tehditlere dönmüş durumda.

Bilinçsiz bir din yaşıyoruz kardeşim ! bilinçsiz. Taklit ve motamotluğa boğulmuş ve üstelik adına da ısrarla İslam diyoruz. Kur’an’ı Kerim’in “EY EHLİ KİTAP” dediği kişiler nasıl olsa bizden bin dört yüz yıl önce de kaldı !
vesselam..